Prolog

Świat się skończył. Skończył się i to dawno temu, z chwilą gdy pewien wilkołak ugryzł w zemście czteroletniego chłopca obarczając go przy tym straszliwym brzemieniem. Tego co przeżyło to dziecko nie da się opisać słowami. Lata pełne bólu, strachu, cierpienia i braku jakiejkolwiek nadziei na przyszłość. Przez swoją przypadłość został znienawidzony przez społeczeństwo..stał się bestią. Z początku tłumaczył sobie, że to nie jego wina, że nie jest potworem, że nie wybrał sobie takiego losu, z czasem jednak zrozumiał, że jest i będzie straszliwą krwiożerczą bestią czającą się przez miesiąc by na trzy dni ukazać swoje prawdziwe oblicze. Jego marzenia związane ze szkołą Magii i Czarodziejstwa, o której tak marzył legły w gruzach. Wilkołaki nie mają prawa uczyć się w normalnym społeczeństwie. One w ogóle nie mają po co się uczyć bo i tak żadna wiedza się im nie przyda. Ale mimo to...mimo wszystko chłopak się nie poddawał. Rodzice kupili mu jakieś księgi, z których samodzielnie uczył się zaklęć. Głównie zaklęć obrony przed czarną magią. Czytał też chętnie historię Hogwartu, uczył się o magicznych stworzeniach i roślinach. Nie chciał zaakceptować tego kim jest..nie chciał się z tym pogodzić. 

I tak skończył jedenaście lat, potem dwanaście i trzynaście, ale gdy dla innych w jego wieku rozpoczął się czwarty rok nauki niespodziewanie ktoś zapukał do drzwi. Chłopak zaszył się w swoim pokoju..raczej nikt nigdy go nie odwiedzał i nie sądził by miało się zmienić. A mimo to tajemniczy gość szedł w stronę jego pokoju. Słychać było jak przez chwilę rozmawia z rodzicami chłopaka. Miał spokojny niosący otuchę głos. Drzwi zaskrzypiały cicho gdy je otwierał. 
- Dzień dobry chłopcze. - wszedł do środka i uśmiechnął się pogodnie. 
Chłopak siedział na krześle przy biurku, teraz jednak odwrócony był w stronę osoby, na której widok aż mu zaparło dech.
- Dzie...dzień dobry... - z tego wszystkiego aż nie mógł normalnie mówić. 
- Nazywam się Albus Dumbledore. Ale Ty to wiesz, prawda? - podszedł bliżej chłopca i kucnął przy nim by nie musieć patrzyć z góry - Ty to Remus Lupin, mam rację? 
Chłopak skinął delikatnie głową. Wciąż był za bardzo zdziwiony by mówić. Dumbledore...dyrektor szkoły, o której Remus tak bardzo marzył, szkoły, która dla niego była zamknięta..teraz był tu przed nim, mówił do niego, uśmiechał się, a w którymś momencie wręczył mu list z pieczęcią szkoły. 
- Czas byś i Ty zaczął naukę. Wybacz, że tak późno, ale dopiero teraz otrzymałem na to zgodę.
Remus nie mógł uwierzyć własnym oczom i uszom, otworzył list drżącymi z przejęcia dłońmi i zaczął czytać. Czytał list pięć razy, a za każdym razem uśmiech na jego twarzy coraz bardziej rozkwitał.
-A-ale jak to? Przecież ja jestem wilkołakiem..mi nie wolno się uczyć.. - popatrzył na dyrektora ze smutkiem w oczach.
- Każdy ma prawo się uczyć. I każdemu trzeba dać szansę. A Ty..zasługujesz na tę szansę. Nie jesteś zły tylko chory - poczochrał chłopaka po głowie z tym swoim pogodnym uśmiechem. 
W bursztynowych oczach chłopaka pojawiły się łzy. Nie były to jednak łzy smutku jak dotychczas tylko łzy radości. Najszczerszej, najprawdziwszej radości. 
- I..i pan nie żartuje? Naprawdę będę się uczył w Hogwarcie? Jak każdy normalny chłopiec w moim wieku? - ciągle się upewniał czy to czasem nie pomyłka. 
- Tak. Oczywiście, że tak. Przecież Ty też jesteś normalnym chłopcem. No..trzy dni w miesiącu znikasz i zamiast Ciebie pojawia się coś innego...ale na to już mam sposób. 
- Uleczy mnie pan...? 
Dumbledore uśmiechnął się do niego z goryczą i żalem. 
- Przykro mi, ale tego się nie da wyleczyć. Mam na myśli, że znajdę dla Ciebie miejsce na czas pełni - pogłaskał go jeszcze po głowie i wstał - No, ale na mnie już pora. Szykuj się lepiej bo niedługo zacznie się Twoja nauka. 

Tamten dzień był najszczęśliwszym dniem w dotychczasowym życiu chłopca. Dniem, w którym powróciła nadzieja, marzenia zmieniły się w plany, a sny stały się rzeczywistością. Był to ten rodzaj dni, o których się nie zapomina, pamięta się każdy najdrobniejszy szczegół. Po tym jak Albus Dumbledore opuścił niewielki domek zamieszkały przez młodego wilkołaka rozpoczęły się przygotowania, radość i zabawa. Wszystko nareszcie zaczęło się układać. Wszystko miało być już dobrze. Tamtej nocy Remus nie spał. Zamiast tego wymknął się w nocy na dwór i patrzył na gwiazdy i na Księżyc. Tym razem spory okrągły punkt na niebie zawsze wydający mu się złem i źródłem bólu, po raz pierwszy w życiu wydał się mu piękny. Po raz pierwszy w życiu noc wydała się mu piękna. Zobaczył nawet spadającą gwiazdę, ale jakie mógł wypowiedzieć życzenie skoro jego największe marzenie już się spełniło? Zaśmiał się szczęśliwy sam do siebie i wrócił do pokoju. Musiał się wyspać przed kolejnym, pełnym wrażeń i nadziei dniem.